रानातला माणूस

तो फक्त सेवा करतोय इथल्या काळ्या मातीची, बाकी त्याला कशाचीही पर्वा नाही. माञ तो विधाता आहे त्याला साथ देण्यासाठी हरघडी त्याच्या सोबत.

सांज वेळ होते आहे, पाखरे माघारी फिरत आहेत, दिवे लागणीची वेळ झाली आहे, त्याला आपसूक ओढ लागते घराची अन पावले आपोआप चालाय लागतात पण तो साफ विसरतो की त्याच्या परतीच्या वाटेवरती कोणीतरी चांदणे पेरून ठेवतो आहे.

निरोप घेताना सुर्य पसरवतो आपली लकाकी , सोनेरी रंगात तो न्हावून निघतो, दृष्टांत होतो तरीही त्याला देव कळत नाही.
सूर्याने कितीही मुक्त उधळण केली तरी तो आपल्या विश्वात रममाण आहे, विळा हेच त्याचे जग आहे इतका.

तो निरंतर सेवा करतोय, करत राहील त्या काळ्या मातीची, आपण माञ नुसतीच व्यर्थ बडबड करतोय त्याच्या जाणत्या-अजाणत्या सेवेची.
आदित्यला माहिती आहे सगळ, पण तो समजून घ्यायला तयार नाही, बहुतेक त्या रानातल्या माणसा सारखं...