झुंडशाही मुर्ख असते

आजपर्यंतचा इतिहास असो किंवा सध्याची परिस्थिती झुंडशाही मुर्ख असते हे परत एकदा सिद्ध झाले.
जेव्हा कधी एखादा झुंड एखाद्यावर आक्रमण करतो त्यावेळी त्या झुंडाला फक्त एकच व्यक्ती जेव्हा प्रतिकार करते तेव्हा ती झुंड असुनही हारते आणि तो एकटा असुनही जिंकतो कारण झुंडशाही ही मुर्ख असते. तिला लढण्यासाठी कारण लागत नाही, ती परिणामाची पर्वा करत नाही. हेतू चांगला की वाईट याच्याशी त्यांना घेन देन नसते. झुंडशाही मधील लोकांची बुद्धी भ्रष्ट व मेंदू नासलेला असतो हे विज्ञानाने सिद्ध केले आहे. म्हणून झुंडशाही मुर्ख असते.

माणसाला सत्तेचा आणि पैशाचा खुप माज असतो. किंबहुना पैसा किंवा सत्ता जर पिढीजात असेल तर माञ हा माज थोडा जास्तच असतो. ज्यांनी मोठ्या कष्टाने सत्ता व संपत्ती कमावलेली असते त्यांना त्याची किंमत असते मात्र बापजाद्यांची कर्तृत्वहिन व नालायक बेट्यांना त्याची किंमत कधीच कळत नाही.

जे फक्त एसीमध्ये बसून मजुरांना काम सांगतात, त्यांच्यावर आपला असा काही रोब झाडतात जणू काही हे सारे आपले गुलाम अन आपन माञ मोठे जहागीरदार आहोत. आपले कर्तृत्व शुन्य. आई बापाला शिव्या देवून स्वतःचे लग्न करून घ्यायचे. परत बापाच्या पेंशनवरतीच आपला संसार चालवायचा. लोक काय म्हणतील या भीतीने कुठेतरी टपरी टाकून बसायचे. (जे दोन वेळच्या जेवणाची सोय व्हावी म्हणून टपरी टाकतात त्यांना सलाम, पण दिखाऊपणा करणाऱ्याच्या @#&*वर बांबूचे फटके दिले पाहिजेत.) थोड काही अंगावर आलं की लगेच मी शेतकरी म्हणून टाहो फोडणार्‍या ढेरपोट्या शेतकऱ्याला त्याची औकात दाखवायलाच हवी.

गावातील दिड-दिमडीचे पण प्रतिष्ठीत समजले जाणारे व संपत्तीचा दिखाऊपणा करणाऱ्या लोकांना झुकून मुजरे करणारे हुजरे गावात असतील तर गावाचे भविष्य काय असेल हे सांगायला पंडितांची गरज लागणार नाही.
गावचा विकास थांबण्यासाठी जेवढी सत्ता व संपत्ती कारणीभूत आहे त्याच बरोबर जातीभेद व जातीचा अभिमान ह्या गोष्टी सुद्धा कारणीभूत आहेत.

आपल्या जातीपेक्षा इतर जाती निच आहेत,अनं आपण माञ बामणाचे जावई असल्याच्या थाटात वावरतात ही विकृत मानसिकता आहे. महामानवाच्या जयंत्या मोठ्या थाटात साजऱ्या करणार्‍या या महाभागांना समोरच्या जातीतला माणूस सुद्धा माणूसच आहे एवढी क्षुल्लक गोष्ट सुद्धा कळू नये हे केवढे मोठे दुर्दैव आहे. आणि एवढी साधी गोष्ट कळत नसेल तर महामानवाच्या नावाने जातीचा उदो उदो करणे बंद करा.

माणसाला जगात सर्वात जास्त प्रिय आहेत आपले प्राण आणि प्राणापेक्षा जास्त प्रिय इज्जत. इज्जत तयार होते आपल्या आत्मसन्मानातुन. जेव्हा माणसाच्या आत्मसन्मानाला ठेच पोहचते तेव्हा तो सगळ्यात जास्त दुखी होतो. तो चवताळून उठतो आपला आत्मसन्मान वाचवण्यासाठी तेव्हा तो उच-निच पाहत नाही. तो कोलतो सार्‍या जगाला आपल्या #$&वरून.

म्हणून शेवटच सांगतो...
कुछ भी करने का,
 लेकिन अपना इगो हर्ट नही करनेका.